Vliegangst

Ik heb vliegangst. Nee geen angst om te vliegen (hoewel ik het haat om als een stuk vee opgepakt te zitten in een vliegtuig). Maar angst voor alles wat vliegt. Ik heb geen idee waar dit vandaan komt. Er moet ooit iets zijn gebeurd in mijn jeugd. Maar ik kan er niet de vinger op leggen.

Zodra ik een vliegje zie gaan mij de haren rechtop staan. In mijn huis staan op strategische punten 4 spuitbussen tegen vliegen. En tegen motten en spinnen ook, trouwens. Zie ik er 1 dan zeg ik, voordat ik ‘m afmaak, “dat had je nou niet moeten doen”.

Onlangs wilde ik ’s avonds de trap oplopen naar mijn slaapkamer. Zit daar zo’n gigantische nachtvlinder. Kijk, dan krijg ik nog net geen hartinfarct, maar ik ben in staat de brandweer te bellen of een hotel te boeken. Aangezien dat natuurlijk geen optie is, moet ik 1 van mijn spuitbussen ter hand nemen. Die spuit ik vervolgens half leeg. En onderwijl fladdert dat beest ongecoördineerd rond mijn hoofd. Een complete nachtmerrie. Tot overmaat van ramp duikt zo’n beest natuurlijk ergens achter zodat je niet weet of hij nu wel of niet het pijpje uit is. De eerstvolgende dagen loop je bibberend de trap op naar je slaapkamer.

Heb het ook eens meegemaakt dat ik een boterham had gesmeerd en die achter mijn laptop wilde verorberen. Ik wil de eerste hap nemen en zie nog net op tijd dat er een spin, type hooiwagen, op mijn broodje zit. Aaargh wat een horror. Het doet mij allemaal denken aan Bohemian Rhapsody…

“Too late, my time has come
Sends shivers down my spine, body’s aching all the time
Goodbye, everybody, I’ve got to go
Gotta leave you all behind and face the truth”